استکان از دستم افتاد شکست

پدرم ناراحت شد

مادرم حرص خورد

برادرم گفت قشنگ بود

خواهرم گفت مال من بود

اما وقتی قلبم شکست هیچ کس چیزی نگفت

بمیرم ای دل که بی صدا شکستی

              گفت عشق کشکه

     منم جواب دادم زندگی هم اشه

     بدون کشک اش بی مزه میشه

 ولی حالا که دیوانه وار دوستش دارم می گویند

          فراموشش کن

        جوانی مستی

        پیری سستی

پس کی خدا پرستی    

یکی را دوست میدارم ولی افسوس که او هرگز نمیداند

نگاهش میکنم اما نگاهم را نمیخواند

نگاهش میکنم تا شاید از نگاهم بخواند که دوستش دارم

                                                     ولی افسوس که نمی خواند

                                       دوستت دارم

                 عارفانه                               عاشقانه

                 بی بهانه                                 بی نهایت

                تا قیامت                              همیشه به یادت

                                       جانم فدایت

دارد خنجر از دست عزیزان خوردن از من تنها نمی

پرسیدی ای دوست چرا تنهایی

    عشق چیست

از گل پرسیدم گفت پر پر شدن

از دریا پرسیدم گفت خشک شدن

از انسان پرسیدم اشک در چشمانش جمع شد

گفت اسیر شدن

اگر حرفها ونا کامیها دلت را سوزاند و اشکت را جاری ساخت

اگر پیچ و خم زندگی تو را به خاک نا امیدی کشاند

اگر از زندگی نا امید شدی

اگر احساس کردی پوچ و بیهوده ای

اگر تمام اینها فکرت را مشغول کرد

هیچگاه تسلیم یاس و نا امیدی نشو

به خاطر بیاور

کشتی من ایمان است

و باز بانش توکل به نیروی بی پا یان خداوند

و سکانش صبر است

                                                                         azizam farzad

من همونم که همیشه غم وغصه ام بیشماره

اونیکه تنها ترینه حتی سایه هم نداره

اون منم که خوبی ها مو کسی هرگز نشنا خته

اون که در راه رفا قت همه هستی شو باخته

دیگر به هوای لحظه ی دیدار دنبال تو در به در نمیگردم

دنبال تو ای امید بی حاصل دیوانه وبی خبر نمیگردم

دیگر نکنم ز روی  نادانی قربانی عشق او غرورم را

وقتی به صدای پرندگان خوش اواز گوش میدهم یاد صدای طنین اندازت میافتم

وقتی به پرندگان در حال پرواز نگاه می کنم یاد صدای زیبای تو میافتم

وبا یاد تو روزها رو سپری میکنم

کاش میشد از میان گلهای طلایی در این عروس اسمان

معنای محبت را درک کرد 

           غلط میکنن من فراموش نمیکنم

 قلب جاده ای است که تنها مسافر ان یاد   

   خداست  وقلبی که با غیر خدا اشناست

                    بن بست است

                                    زنده به عشق

             من نیز چو خورشید دلم زنده به عشق است

                چون مینگرم او همه من من همه اویم   

                                       من چتر رو با کلی عشق ساختم برات سعیده

                                                                 عشقمی

                                        عشق چیست

 دوست داشتن  

گفتند دوست داشتن انتظار کشیدن است باورم نشد

گفتند دوست داشتن خون دل خوردن است باورم نشد

گفتند دوست داشتن جدایی است باورم نشد

گفتند دوست داشتن رنج کشیدن است باورم نشد

حالا تو را دوست دارم     همه چیز باور شد 

بگذار که بر شاخه اين صبح دلا ويز بنشينم

 و از عشق سرودي بسرايم انگاه به صد شوق چو مرغان سبکبال پر گيرم

از اين بام و به سوي تو بیا يیم ين وبلاگ که ديوان من است محصول خيا لات پريشان من است